Chińska Brązowa Rzeźba: Historia, Odlewanie i Formy

Chińska Brązowa Rzeźba: Historia, Odlewanie i Formy

Poznaj chińską rzeźbę brązową od rytualnych naczyń Shang po buddyjskie brązy i zwierzęta pałacowe, z kontekstem odlewniczym i wskazówkami dotyczącymi muzeów.

Ogólny obraz

Rzeźba brązowa i odlewnictwo figuralne w Chinach istnieją obok lepiej znanej tradycji naczyń rytualnych, z regionalnymi szczytowymi osiągnięciami, takimi jak Sanxingdui, które podważają proste narracje dotyczące centralnych równin.

Znaczenie mają zarówno techniczne umiejętności odlewnicze, jak i lokalne systemy wierzeń. Porównaj przeznaczenie i region, zanim potraktujesz wszystkie starożytne brązy jako jeden styl.

Ostatnia aktualizacja:

Większość obiektów brązowych, które turysta widzi w galerii epoki brązu chińskiego muzeum, to naczynia rytualne – nie są to rzeźby przedstawiające ludzi, zwierzęta czy bóstwa. To właśnie jest najważniejsza rzecz do zrozumienia przed przyjrzeniem się chińskiej sztuce brązu: brązowe naczynia rytualne (ding, zun, gui i pokrewne formy) były tworzone na potrzeby ceremonii rytualnych i przodków, a ich kształt przypomina funkcjonalne naczynia nawet przy bogatym zdobieniu, podczas gdy samodzielne brązowe rzeźby – figury i zwierzęta mające stać samodzielnie jako obraz – to oddzielna i, przed okresem buddyjskim, o wiele rzadsza kategoria. Niniejszy przewodnik obejmuje obie te kategorie i miejsca, gdzie każda z nich pojawia się dla podróżnych.

PrzedmiotOdpowiedź
Formy brązowych naczyń rytualnychDing (trójnóg), zun (naczynie na wino), gui (naczynie na jedzenie) i pokrewne typy
Cel brązowych naczyń rytualnychRytuały i ofiary przodkom, nie portrety czy samodzielne posągi
Najcięższe brązowe naczynie rytualneHoumuwu ding, dynastia Shang, 832,84 kg, Narodowe Muzeum Chin
Główny wyjątek (samodzielna figuralna rzeźba brązowa)Figury i maski brązowe z Sanxingdui, Syczuan
Późniejsza samodzielna rzeźba brązowaBuddyjskie pozłacane brązowe ikony, strażnicy pałacowi lwy i smoki, hanowska "Latająca Koń z Gansu"
Współczesna rzeźba brązowaPortrety popiersiowe i pomniki publiczne, np. prace Wu Weishana

Rytualne Brązy: Prawdziwe Osiągnięcia Epoki Brązu Chin

Dynastie Shang (ok. 1600–1046 p.n.e.) i Zhou (1046–256 p.n.e.) rozwinęły odlewanie brązu do niezwykłego poziomu technicznego, używając złożonego odlewania w formach kawałkowych do produkcji naczyń z gęstym, zawiłym zdobieniem powierzchni. Niemal cały ten wysiłek został jednak włożony w naczynia rytualne zamiast figuralnej rzeźby. Ding to trójnogi lub czteronożne naczynia używane do gotowania i prezentowania mięsnych ofiar; zun i you to naczynia na wino; gui to naczynia na ofiary z ziarna. Te obiekty były zamawiane przez królewskie i szlacheckie gospodarstwa domowe na potrzeby ceremonii rytualnych i przodków, często z inskrypcjami nazywającymi czczonego przodka, i były grzebane razem z ich właścicielami lub przekazywane jako rodowe skarby.

Najsłynniejszym przykładem jest Houmuwu ding (dawniej znany jako Simuwu ding), odkryty w Anyang, Henan, w 1939 roku i obecnie znajdujący się w Narodowym Muzeum Chin. Ważąc 832,84 kilogramów, jest to najcięższe zachowane brązowe naczynie z całego starożytnego świata, odlane w jednym kawałku dla korpusu i czterech nóg z oddzielnie odlanymi uchwytami – wyczyn inżynieryjny, który wymagał ponad tysiąca kilogramów surowego metalu i ściśle zorganizowanej siły roboczej. Jest to, jednoznacznie, naczynie rytualne: prostokątna forma do gotowania i ofiarowania, nie posąg osoby czy zwierzęcia.

Brązowe rytualne naczynie z dynastii Shang, ilustrujące rytualne brązy, a nie figuralną rzeźbę

*Brązowy zun z dynastii Shang, naczynie na wino używane w ceremoniach rytualnych i przodków. Obiekty takie jak ten, nie figuralne posągi, stanowią większość zachowanego chińskiego brązowego dorobku starożytności.*

Zrozumienie tej różnicy ma dwie praktyczne przyczyny. Po pierwsze, wyjaśnia, dlaczego "starożytna chińska rzeźba brązowa" to mniejsza i późniejsza kategoria niż często zakładają turyści – prawdziwe figuralne brązowe posągi to głównie rozwój buddyjski i późniejszy, omówiony poniżej. Po drugie, pomaga zrozumieć etykietowanie muzealne: galeria pełna "brązów" z okresu Shang czy Zhou to zazwyczaj galeria naczyń rytualnych, a nazywanie każdego obiektu w niej "rzeźbą" zaciera różnicę, którą chińska historia sztuki traktuje jako ważną.

Sanxingdui: Główny Wyjątek

Najbardziej oczywistym kontrprzykładem na stwierdzenie "starożytna chińska brązownictwo równa się naczynia rytualne" jest Sanxingdui, stanowisko archeologiczne w pobliżu Guanghan w prowincji Syczuan, związane z kulturą starożytnego Shu, cywilizacją epoki brązu współczesną dynastii Shang, ale kulturowo od niej odmienną. Wydobyte w 1986 roku doły ofiarne, a także dodatkowe doły wykopane od 2019 roku, zawierały duże wolnostojące brązowe figury ludzkie, brązowe maski z ostro wystającymi oczami oraz brązowe "drzewo" o wysokości prawie czterech metrów.

Najbardziej znana brązowa figura stojąca z Sanxingdui ma około 1,68 metra wysokości na 0,9-metrowym postumencie - łącznie około 2,6 metra - i jest ogólnie uważana za największą brązową figurę ludzką znaną z jakiejkolwiek kultury epoki brązu na świecie. W przeciwieństwie do rytualnych naczyń Shang, te brązy zostały odlane jako formy masywne lub cienkościenne, przeznaczone do ekspozycji, montażu na słupach lub ewentualnie do noszenia podczas ceremonii - bliższe temu, co większość ludzi rozumie przez "rzeźbę", niż jakikolwiek współczesny obiekt Shang. Brązy z Sanxingdui są przechowywane w Muzeum Sanxingdui w pobliżu Guanghan i należą do najbardziej uderzających obiektów w całej chińskiej archeologii właśnie dlatego, że nie pasują do wzorca naczyń rytualnych, który w inny sposób definiuje ten okres.

Wolnostojąca Rzeźba Brązowa Po Epoce Brązu

Poza wyjątkiem Sanxingdui, wolnostojąca figuralna rzeźba brązowa staje się powszechna w Chinach dopiero później, i to głównie w dwóch celach.

Ikony religijne. Od okresu Północnej dynastii Wei, warsztaty odlewały małe pozłacane brązowe Buddhy i bodhisattwów jako przenośne obrazy dewocyjne, często z dedykacjami darczyńców. Są to prawdziwe wolnostojące figuralne rzeźby, odlane w celu reprezentowania określonego bóstwa do czczenia. Więcej informacji można znaleźć w przewodniku po rzeźbie buddyjskiej.Rzeźby brązowe cesarskich strażników i dekoracji. Pałace dynastii Ming i Qing używały odlewów brązowych do tworzenia strażników, smoków, żurawi, żółwi i innych symbolicznych zwierząt umieszczanych na dziedzińcach – były to funkcjonalne dekoracje cesarskie, a nie naczynia rytualne ani ikony religijne. Zakazane Miasto i Letni Pałac posiadają znaczące zbiory tego typu, które są omawiane w przewodniku po chińskich rzeźbach smoków oraz przewodniku po chińskich strażnikach-lwach.

Rzeźbiarze brązu z dynastii Han również stworzyli jedną szczególnie znaną wolnostojącą figurę brązową poza tymi dwoma kategoriami: "Latającego Konia z Gansu", galopującego konia zrównoważonego na jednym kopycie nad latającym ptakiem, odkrytego w 1969 roku w pobliżu Wuwei w Gansu, a obecnie znajdującego się w Muzeum Prowincji Gansu. Zobacz przewodnik po chińskich rzeźbach koni dla pełnego omówienia tego dzieła.

Współczesna rzeźba brązowa

Brąz pozostaje powszechnym materiałem dla współczesnych chińskich pomników publicznych i rzeźb portretowych, kontynuując linię rzemiosła sięgającą kuźni z czasów dynastii Shang, choć cel się zmienił – współczesna rzeźba brązowa często przedstawia konkretne historyczne i kulturowe postacie, a nie służy celom rytualnym czy czysto dekoracyjnym. Współczesny rzeźbiarz Wu Weishan, znany międzynarodowo z brązowych portretów postaci takich jak malarz Qi Baishi i filozof Konfucjusz, jest szeroko cytowanym przykładem. Zobacz przewodnik po chińskiej współczesnej rzeźbie dla większej ilości informacji.

Zobacz rzeźbę brązową w Pekinie

Narodowe Muzeum Chin posiada najważniejszą kolekcję rytualnych brązów z okresu Shang i Zhou, w tym Houmuwu ding, obok swoich galerii rzeźby buddyjskiej. Zakazane Miasto i Letni Pałac to miejsca, w których można zobaczyć późniejsze cesarskie figuralne brązy – smoki, lwy i inne strażników – na zewnątrz. Zazwyczaj rzeźby brązowe i kamienne są widoczne w godzinach otwarcia, pod warunkiem tymczasowych ograniczeń tras i konserwacji. Zobacz Gdzie zobaczyć chińską rzeźbę w Pekinie dla pełnego porównania i wskazówek dotyczących tras, lub zarezerwuj prywatną wycieczkę po Zakazanym Mieście, aby zobaczyć brązowe zwierzęta pałacu w kontekście.

FAQ

Czy starożytne chińskie brązy są zazwyczaj rzeźbami?

Nie. Większość zachowanych brązów z okresu Shang i Zhou to naczynia rytualne – ding, zun, gui i pokrewne formy – wykonane na potrzeby ceremonii rytualnych i przodków, a nie wolnostojące figuralne rzeźby.

Jaki jest najcięższy starożytny chiński brąz?

Houmuwu ding, naczynie rytualne z okresu Shang odkryte w Anyang w 1939 roku i obecnie znajdujące się w Narodowym Muzeum Chin, waży 832,84 kilogramów i jest najcięższym znanym naczyniem brązowym ze starożytnego świata. Jest to naczynie rytualne, nie posąg.

Czym są brązy Sanxingdui?

Duże wolnostojące brązowe figury ludzkie i maski wydobyte z dołów ofiarnych na stanowisku Sanxingdui w Syczuanie, związane z starożytną kulturą Shu. Są one rzadkim przykładem prawdziwej figuralnej rzeźby brązowej z okresu, który w innych przypadkach dominują naczynia rytualne, a największa znana figura ma około 2,6 metra wysokości wraz z postumentem.

Kiedy Chiny zaczęły regularnie wytwarzać wolnostojące brązowe posągi?

Głównie od okresu Północnej dynastii Wei, kiedy warsztaty zaczęły odlewać przenośne pozłacane brązowe ikony buddyjskie, a później w cesarskich kontekstach pałacowych dla strażników-lwów, smoków i innych symbolicznych zwierząt.

Czy Latający Koń z Gansu jest rytualnym brązem?

Nie. Jest to wolnostojąca figuralna rzeźba brązowa – galopujący koń zrównoważony na latającym ptaku – a nie forma naczynia, co czyni go niezwykłym wśród brązów z okresu Han. Zobacz przewodnik po chińskich rzeźbach koni.

Kto jest znanym współczesnym chińskim rzeźbiarzem brązu?

Wu Weishan jest szeroko cytowany międzynarodowo za brązowe rzeźby portretowe historycznych i kulturowych postaci, w tym malarza Qi Baishi. Zobacz przewodnik po chińskiej współczesnej rzeźbie.